Ne demiş üstad; 

Önce topraktım, şimdi ağaç oldum.
Derya denizler gibi dalgalandım şimdi duruldum.
Kendimi buz gibi çok sert zannederdim.
 Meğer ne kolaymışım hemen eriyiverdim.

Topraktan geldik, toprağa gideceğiz. İnsanın bir yaşam macerasi doğumu ve ölümü birbirine çok da uzak değil. O yüzden bu dünyada sanki yarın ölecekmiş gibi de yaşamak lazım. Sevgiyi insanlara o şekilde anlatmak.. Sevgiyi söylemek.. Seni seviyorum diyebilmek.. Tutmalı ki insan birbirinin elinden bu zor meşakkatli yolda düşmeden yürüyebilsin.. Tutmalı ki insan sevdiğinin elini birlikte yürüyebilsin.

Önce doğuyoruz, bir şekilde yaşam çizgisinde yol alıyoruz.. Ve sonrasında derya denizler gibi olan büyük dünyada kendimize bir liman arıyoruz. Dalgalarla boğuşuyoruz. Dalgalanıyoruz ama sonra duruluyoruz.. Kendimizi en iyisi zannediyoruz. Her iyi şeyde ben iyiyim gibi. Ama her şey dün gibi inan geçer, bilemezsek hayatın kıymetini hayat bizi içer.Yıkamaz kimse seni eğer kalbin olan kalense.. Sımsıkı tut elimi tut ki düşmeden yürüyelim.. Bilemezsek kıymetini hayat bizi siler..O yüzden birbirimizi her zaman ama her zaman sevdiğimizi söyleyelim. 

Paylaşın:

Lütfen Yorum Yapınız:

0 yorum var. Sizde Yorumunuzu Ekleyin

Türkçe dil kurallarına lütfen dikkat edelim.
Yorumunuz en kısa sürede yayınlanacaktır..
Yorumlarınız bizim için değerlidir.